"Tam, gdzie urodził sie Orfeusz" Ałbena Grabowska

Tytuł: Tam, gdzie urodził się Orfeusz
Autor: Ałbena Grabowska
Wydawnictwo: Zwierciadło
Liczba stron: 412


Bułgaria to fascynujący kraj. Potwierdza to Ałbena Grabowska w swojej książce "Tam, gdzie urodził się Orfeusz". Nie jest to typowy przewodnik po Rodopach ani też powieść obyczajowa z górami w tle. Autorka zabiera nas w niesamowitą podróż pełną wspomnień z wypraw w cudowne okolice miasta Czepełare, w którym posiada jedno piętro w domu przodków.

Felietony, które wciągają, nawiązania kulturowe i historyczne, które pomagają zrozumieć, a przede wszystkim prosty, przystępny język opowieści, to największe atuty tej książki. Autorka opowiada o codziennym, spokojnym życiu w malowniczej, górskiej miejscowości, w którym nie ma miejsca na pośpiech. Mieszkańcy Czepełare celebrują sjestę i szanują pracę, a także są bardzo towarzyscy. U nas uchodziliby za wścibskich i uciążliwych, tam są po prostu życzliwi, serdeczni i przyjaźnie nastawieni do sąsiadów i do przyjezdnych. Kiedy autorka zmuszona jest zrobić remont, każdy pomaga jej jak może, służąc dobrą radą, a wręcz podejmując decyzję za nią. Niestety kobieta nie cieszy się tam poważaniem takim jak mężczyzna, to mąż jest głową domu i musi podejmować wszystkie ważne decyzje.

Dużo miejsca w książce poświęcone jest kuchni regionalnej i przemysłowi winiarskiemu. Opisy potraw i spotkań kulinarnych ciekawią i zachęcającą do degustacji. Pani Grabowska podaje też przepisy na najważniejsze potrawy na końcu książki, chociaż składniki nie zachęcają do wypróbowania w domu. Podejrzewam, że trzeba byłoby się ich nieźle naszukać. Zachęca jednak opis smaku, zwłaszcza tam, gdzie autorka porusza temat mięs. Już same kulinaria (a także Rakija i wina!) przekonały mnie do zaplanowania wyprawy w te rejony Bułgarii.

Okolice jawią się w opowieściach autorki jako piękne i warte zwiedzania. Opisy zabytków, szlaków i krajobrazów są tak realistyczne, że czytelnik czuje się częścią każdej wyprawy. Niektóre przygody mrożą krew w żyłach - np. podróż autobusem po górskich serpentynach, z prędkością większą niż dopuszczalna (przynajmniej w głowach podróżnych), ale też kuszą pięknymi widokami. Dla ceniących aktywny wypoczynek okolice Czepełare wydają się idealnym miejscem na urlop.

Małomiejskie czy wręcz wiejskie okolice nie są wolne od wróżb i przesądów. Mieszkańcy boją się uroków rzucanych na dzieci i zalecają przemywanie twarzy wodą święconą w celu odgonienia złych mocy. Większość takich historii wydaje się absurdalna, ale czy tak bardzo różni się od tego, co dzieje się w Polsce? Nie, bo do dzisiaj na naszych ulicach można spotkać wózki przyozdobione w czerwone wstążeczki.

Autorka nie zapomina o Orfeuszu, który pochodził z tych rejonów i powołując się na mitologię  opowiada o nim, o jego wielkiej miłości do Eurydyki, a także o próbach odnalezienia jego grobu. Nie zapomina też o kulturalnym aspekcie przywołując pisarzy wywodzących się z okolicy, a także wspomina najważniejsze wydarzenia historyczne.

I chociaż nie jest to trzymająca w napięciu powieść, to czyta się tę pozycję równie dobrze. Mnóstwo ciekawych opowieści, w których najważniejsze miejsce zajmują ludzie. To oni tworzą klimat regionu i próbują przyjąć serdecznie każdego, kto tylko otworzy się na ich gościnę. Miejsce z duszą, opisane w książce z duszą, dlatego nie można przejść obok tych historii obojętnie. Polecam!

Za egzemplarz dziękuję portalowi granice.pl. 

Stosik [1] lipiec 2017

Nigdy nie umieszczałam stosików. Nie dlatego, że nie przybywa mi książek, ale dlatego, że jestem leniwa. Jednak koniec z lenistwem. To, co przyjechało do mnie do połowy lipca - egzemplarze do recenzji, zakupy, prezenty. No dobrze, prezenty zrobiłam sobie sama. Sobie i mojemu synowi.

Prezenty ode mnie dla mnie (urodzinowe) + prezent dla Stasia (i troszkę dla mnie też):
1) "Ostatnia Arystokratka" Evžen Boček
2) "Arystokratka w ukropie" Evžen Boček
3) "Szepty dzieciństwa" Anna Sakowicz
4) "To się da!" Anna Sakowicz
5) "Złodziejka marzeń" Anna Sakowicz
6) "Kołysanki" śpiewa Magda Umer i Grzegorz Turnau

Egzemplarze recenzenckie:
1) "Słońce umiera i tańczy" Ewa Cielesz
2) "Ali&Nino" Kurban Said
3) "Żółta tabletka plus" Anna Sakowicz
4) "Staś i jego tajemnice. Nieśmiertelne baśnie" Joanna Rajch
5) "Tam, gdzie urodził się Orfeusz" Ałbena Grabowska
6) "Emi i Tajny Klub Superdziewczyn" Agnieszka Mielech - 8 tomów

Zakupy:
1) "Sekretne życie zwierząt" - mój pierwszy audiobook!

Tyle dobrego pojawiło się u mnie w tym miesiącu! Niektóre książki już przeczytane, inne cierpliwie czekają na swoją kolej A co zjawiło się ostatnio na Waszych półkach? Czytaliście coś z  powyższych pozycji? Warto?
Koniecznie pochwalcie się swoimi nowościami!

"Słońce umiera i tańczy" Ewa Cielesz

"Słońce umiera i tańczy" to pierwszy tom nowej powieści Ewy Cielesz - autorki trylogii "Córka Cieni". Jest to kolejna powieść obyczajowa, którą zdecydowałam się przeczytać.

Główną bohaterką powieści jest Jagoda, która zostaje sama w swoim rodzinnym mieście. Jej ojciec musi wyjechać na dwa lata w delegację do Ameryki Południowej i matka decyduje się pojechać z nim. Przed wyjazdem urządzają córce  mieszkanie po babci i zostawiają na koncie pieniądze, z których może korzystać w nagłych wypadkach. Jagoda ma przyjaciółkę Agatę, którą kocha jak siostrę i która jest jej pierwszym powiernikiem i recenzentem obrazów. Pewnego dnia obserwuje w kawiarni niezwykłego chłopaka. Zainspirowana, maluje na konkurs jego portret i nazywa go w myślach swoim Dymitrem. Kiedy jakiś czas później poznają się, okazuje się, że tak naprawdę ma na imię Ochir, ale przyjmuje przezwisko nadane przez Jagodę. Spędzają razem czas, stają się sobie coraz bliżsi. Malarka odkrywa, że na co dzień muzyk mieszka w starej, opuszczonej ruderze i przyjmuje go pod swój dach. Zaczyna się ich wspólna droga, pełna miłości, wzlotów, upadków i problemów - ścierają się światopoglądowo i kulturowo.

W życiu Jagody pojawia się też starszy pan Wiesław, który wprowadza się do jej byłego domu rodzinnego. Nawiązuje się między nim a dziewczyną nić porozumienia, on celebruje jej wizyty, ona opiekuje się nim, jak swoim dziadkiem. Na skutek nagłego pogorszenia zdrowia starszego pana, Jagoda odkrywa jego tajemnicę rodzinną. Przypadkiem zostaje wplątana w sprawę kryminalną i historię jednej miłości.

Na szczególną uwagę zasługuje najmłodsza bohaterka powieści - Amelia, córka kolegi Jagody. Jest to błyskotliwa sześciolatka, której rodzice nie potrafią się porozumieć odnośnie opieki nad córką. Na co dzień zajmuje się nią ojciec, a matka dba o finansowe zabezpieczenie rodziny - głównie wyjeżdżając w delegację i spędzając czas poza domem. Mała nie zna mamy, chociaż bardzo za nią tęskni, a ojciec nie potrafi zrozumieć, dlaczego matka chce mu ją odebrać. Amelia jest cudowną, inteligentną dziewczynką, która zadaje dużo skomplikowanych pytań i uroczo puentuje rozmowy.

Powieść Ewy Cielesz pełna jest niespodziewanych zwrotów akcji. Jagoda nie ma szans na spokojne życie, bo ciągle ktoś organizuje jej czas i dorzuca swoje problemy. Tym samym oprócz skomplikowanej relacji z Ochirem, ma na głowie dziadka i jego tajemnicę, a także walkę o jego spadek, kolegę z małą Amelią i Agatę, na którą spada nieszczęście. W tym wszystkim jest sama, rodzice daleko, a i zawodowo nie bardzo potrafi się odnaleźć. Odkrywa, że życie artysty, bez stałego etatu jest trudne, a kiedy dochodzi do tego życie z drugim artystą, to chwilami ciężko związać koniec z końcem.

Problemy poruszone w książce wydają się bardzo realne, takie jakie mogłyby przydarzyć się każdemu z nas. Związek z człowiekiem innej narodowości, z odmiennym spojrzeniem na życie jest nieprzewidywalny. Kiedy do tego partner ze skromnego muzyka przeradza się w gwiazdę znanej kapeli, życie komplikuje się jeszcze bardziej. Autorka nie boi się trudnych tematów - ciężka choroba, walka o dziecko, o spadek, to tylko niektóre wątki powieści, które splatają się ze sobą w historię od której ciężko się oderwać.

Na uwagę zasługują lekkość pióra autorki i świetnie, konsekwentnie wykreowane postaci. Momenty humorystyczne przeplatają się z emocjonalnymi,, a zwyczajne życie miesza się ze światem show biznesu. I w tym wszystkim musi odnaleźć się młoda dziewczyna, która dopiero uczy się zarabiać na siebie, kochać i walczyć o drugiego człowieka.

Gorąco polecam każdemu, kto lubi powieści obyczajowe. Chociaż to pozornie lekka lektura, to jednak porusza ważne tematy i w ładny sposób opisuje uczucia i emocje.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Axis Mundi.

"Zginęła mi sosna" Katarzyna Ryrych

Zauważyłam, że coraz mniej ciągnie mnie do moich ulubionych gatunków literackich. Kryminały i thrillery leżą odłogiem, a coraz częściej na mojej półce lądują powieści obyczajowe. Dokładnie te, których przecież nie lubię.

"Zginęła mi sosna" Katarzyny Ryrych, to jedna z tych pozycji, na którą jeszcze niedawno wcale nie zwróciłabym uwagi. I popełniłabym naprawdę duży błąd, bo to bardzo dobra książka. Historia dwóch sióstr - Matyldy i Julii, a właściwie jednej z nich, młodszej, która przez całe życie próbuje wyjść z cienia starszej.

Matylda od małego stara się walczyć o zainteresowanie wszystkich dookoła. Siostra ją lekceważy, chłopiec z sąsiedztwa też, matka ewidentnie woli swoją pierworodną. Tak naprawdę tylko ojciec interesuje się nią i jej życiem, widzi to, co umyka innym. W szkole uchodzi za kujona, kiedy udaje jej się poślubić miłość swojego życia - małżeństwo nie jest takie, jak sobie wyobrażała. Julia psuje wszystko, nawet wtedy, gdy miesiącami nie ma jej w domu.

Siedemdziesięcioletnia Matylda wychowuje swoją wnuczkę, której rodzice wyjechali za granicę do pracy. Zastanawia się czy jej życie miało sens i przywołuje historie, które układają się w powieść. Postanawia wziąć udział w konkursie, chociaż pisanie książki jest dla niej bardziej terapią niż chęcią osiągnięcia sławy i zysku. Wychowanie małej dziewczynki sprawia jej trudność - Bisia mówi językiem współczesnej młodzieży, a także zadaje niewygodne i trudne pytania. Jej obecność dodaje powieści uroku i humorystycznego zabarwienia. Przywoływanie wspomnień jest dla Matyldy bolesne, uświadamia sobie, ile niesprawiedliwości ją spotkało i jak często miała podcinane skrzydła. Marzyła o idealnym, szczęśliwym małżeństwie, ale to nigdy takie nie było - zawsze między nią a mężem stała Julia. Matylda chciała być w domu równorzędnym partnerem do rozmów, a także osobą towarzyszącą na imprezach firmowych - w zamian była idealną panią nieidealnego domu, matką dwójki dzieci i córką, na którą matka nigdy nie zwracała większej uwagi.

Akcja książki toczy się na kilku płaszczyznach, a teraźniejszość miesza się z przeszłością. Wspomnienia Matyldy pozwalają nam poznać jej największe marzenia, ukryte pragnienia i błędy, których bała się popełnić. Autorka fantastycznie kreuje postaci, a całą historię przestawia przystępnym językiem. Czyta się dobrze, całość ciekawi i tylko zastanawiające jest niedokończenie kilku wątków. Czyżby w planach była kolejna część?

Jeśli tak, to na pewno się skuszę. I polecam tę powieść każdemu, kto lubi obyczajówki i każdemu, kto nie lubi, ale chciałby polubić. Jest to mój drugi kontakt z powieścią Katarzyny Ryrych i druga naprawdę pozytywna opinia.

Za książkę dziękuję portalowi granice.pl.

"Cień jabłoni" Wojciech Szlęzak

"Cień jabłoni" Wojciecha Szlęzaka to powieść o ludziach, którzy próbują odnaleźć siebie. Udają się w tym celu w sentymentalne podróże w przeszłość - a fizycznie wracają do miejsca, które było im bliskie w przeszłości.

Dwaj mężczyźni przyjeżdżają do malutkiej miejscowości. Ich spotkanie jest przypadkowe - starszy pan prosi młodszego od siebie nieznajomego o pomoc przy wrzuceniu węgla. Pozornie błaha sprawa, a skutkuje godzinami wspólnych rozmów. Chociaż.. czy rozmów? To bardziej monolog, spowiedź starszego z nich, który próbuje odnaleźć sens życia. Szuka w swoich wspomnieniach czegoś, co pozwoli mu zaznać spokoju. Opowiada o wszystkim - o swojej pracy, o tym, jak stał się biznesmenem i jakie troski przynosiło mu prowadzenie sieci sklepów. Zwierza się z rzeczy błahych, jak i też najbardziej osobistych. Poznajemy historię jego wielkiej miłości do Anny -  historię burzliwą, która obfitowała w liczne wzloty i upadki, a która skończyła się w sposób bolesny i wymagający poświęcenia. Porusza też czytelnika opowieścią o swoim przyjacielu, który zaginął na kilka lat, a którego odnalezienie było jeszcze trudniejsze niż wieść o zniknięciu, bowiem stracił pamięć i nie poznawał nikogo - nawet swojego syna. Starszy z mężczyzn przyznaje, że jest poetą, chociaż pisanie zakończył dawno temu, przybliża jednak wszystkie okoliczności powstania jego pierwszego tomiku wierszy.

Wiele historii z różnych etapów życia przeplata się ze sobą i pokazuje, co tak naprawdę ukształtowało tego mężczyznę, co spowodowało, że dziś mieszka na odludziu sam jak palec i próbuje poukładać swoje życie. W tle opowieści  poznajemy życie w małej mieścinie - młodszy z mężczyzn przybywa do rodzinnej miejscowości i razem z ojcem oporządza ule. Dodatkowo wykonuje takie czynności, które należy wykonywać we własnym gospodarstwie - zbiera orzechy czy jabłka. W wolnej chwili pokazuje obraz współczesnego Górnego, w którym życie płynie leniwie - mieszkańcy rozkoszują się piękną, złotą jesienią, ekipa z miasta prowadzi prace odkrywkowe a życiem tętni jedynie podrzędny pub.

Nie jest to książka, którą czyta się z zapartym tchem. Nie ma wartkiej akcji pełnej zwrotów wydarzeń. Zawiera jednak dużo przemyśleń przy których można się na chwilkę zatrzymać i wspomnień, które przywołują na myśl własną młodość, nieporadność czy chęć zwojowania świata. Autor pisze dobrze, nie przeciąga i nie przynudza, dlatego książka ta jest naprawdę miłą odskocznią od przepełnionych akcją powieści.

Za egzemplarz dziękuję Autorowi.